Οι πρώτες ένχρωμες υποβρύχιες φωτογραφίες


Ο θαλάσσιος βιολόγος William Longley και ο φωτογράφος Charles Martin είναι οι δημιουργοί της πρώτης έγχρωμης φωτογραφίας το 1926 στα κοραλλιογενή νησιά των Dry Tortugas (εθνικό πάρκο δυτικά της Φλώριδας USA στο κόλπο του Μεξικού) χρησιμοποιώντας μια αυτοσχέδια αδιάβροχη φωτογραφική μηχανή.

Η παρακάτω φωτογραφία, είναι η πρώτη έγχρωμη φωτογραφία, η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "National Geographic" τον Ιανουάριο του 1927.



















 Για να πετύχουν τον κατάλληλο φωτισμό, πυροδοτούσαν μια εκρηκτική σκόνη μαγνησίου η οποία ήταν τοποθετημένη σε μια σχεδία στην επιφάνεια του νερού.
 
 
















Μερικές ακόμα ένχρωμες υποβρύχιες φωτογραφίες από  τους ίδιους δημιουργούς: 


































 













Χρήστος Ευθυμίου

Οι προδιαγραφές DIN στη "ζωή" των αυτοδυτών



Ιστορική αναδρομή

Με την βιομηχανική επανάσταση στις αρχές του περασμένου αιώνα δημιουργήθηκε η ανάγκη τυποποίησης κυρίως μηχανολογικών εφαρμογών. Έτσι λοιπόν τον Μάιο του 1917 γεννήθηκε η “Επιτροπή Προτύπων της Γερμανικής Βιομηχανίας» (NADI)” όπου μετά από λίγο καιρό μετονομάστηκε σε  DIN (Deutsches Institut für Normung = Γερμανικό Ινστιτούτο Τυποποίησης) με σκοπό την τυποποίηση βασικών μηχανολογικών εξαρτημάτων ώστε όλοι οι κατασκευαστές να παράγουν ακριβώς το ίδιο μηχανολογικό εξάρτημα και να διασφαλίζεται η εναλλαξημότητα.  Η πρώτη τυποποίηση είναι ένας κωνικός πείρος ο οποίος πήρε το κωδικό DIN 1 τον Μάρτιο του 1918.

 

Ιδρυτές ήταν Christian Peter Wilhelm Beuth και Wilhelm von Humboldt από την ίδρυσή του το  1920 είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα το Βερολίνο.

 
















   















Το κτήριο του οργανισμού με τα αγάλματα των δυο ιδρυτών στην είσοδο του κτηρίου.
  
Η αρχή πιστοποίησης DIN (Deutsches Institut für Normung = Γερμανικό Ινστιτούτο Τυποποίησης))  επανεξετάζει το σύνολο των προδιαγραφών της Γερμανικής βιομηχανίας (εκτός ένα μέρος προδιαγραφών οι οποίες αποκλείονται κάθε αλλαγής) με ρυθμό περίπου ανά πενταετία να διαπιστωθεί κατά πόσο ανταποκρίνονται ακόμα στα επίκαιρα δεδομένα, έτσι επιβεβαιώνει την ισχύ των υπαρχουσών προδιαγραφών ή συντάσσει νέες αντίστοιχα. Στα πρότυπα προδιαγραφών DIN το 1961, φορείς από 34 χώρες, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα, δημιούργησαν  τον  ιδιωτικό  μη κερδοσκοπικό οργανισμό CEN (European Committee for Standardization). Έτσι λοιπόν από το DIN προέκυψε το EN ( European Standards) τα οποία ταυτίζονται συνήθως με τις προδιαγραφές DIN.



 




Αυτά ως προς την συνοπτική ιστορία.

Οι προδιαγραφές DIN στη "ζωή" των αυτοδυτών

Στην κατάδυση ακούμε πολλές φορές όρους,  όπως “ρυθμιστής DIN ή τεστ ρυθμιστών DIN 250 (με ισχύ μέχρι τον Ιούνιο 2014), ή η νέα προδιαγραφή  τεστ ρυθμιστών DIN EN 250A: 2014 κ.λ.π.
Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά στη πράξη, να δούμε σε 3 παραδείγματα ποια είναι η σημασία τους  στη κατάδυση για να διευκολύνουμε τις επιλογές μας .

 












Παράδειγμα: 1

DIN ΕΝ 250A: 2014 περιγράφει (για κάθε νέο πρότυπο μοντέλο ρυθμιστή) την διαδικασία δοκιμών  και τις μίνιμουμ απαιτήσεις που πρέπει να πληρεί ένας ρυθμιστής για να πάρει έγκριση σήμανσης  CE πριν περάσει σε μαζική παραγωγή και διατεθεί στο εμπόριο. Κάθε πρότυπο ρυθμιστού δοκιμάζεται πάντα με τον ίδιο τρόπο ανεξαρτήτως κατασκευαστού και πρέπει να περάσει επιτυχώς όλα τα τεστ των δοκιμών. 


Οι δοκιμές γίνονται σε βάθος -50m με παροχή αέρα 62,5 l/min (62,5 l/min x 6 bar = 375 bar x l/min) για 5 min  συνεχόμενα και σε θερμοκρασία νερού 4°C. Αυτό σημαίνει πως η συνολική παροχή αέρα είναι 1875 l (375 l/min x 5 min = 1875 l) ή αλλιώς για να γίνει πιο κατανοητό είναι το 80% μιας φιάλης 12 l γεμάτη στα 200 bar. Το έργο αναπνοής δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 3,0 J/l, η δε πίεση εισπνοής - εκπνοής να μην είναι μεγαλύτερη από 2,5 kPa*.

DIN 250 συνοπτικά:

• Βάθος δοκιμής            : 50 m
• Παροχή                          : 62,5 l/min
• Θερμοκρασία νερού  : 4°C
• Διάρκεια δοκιμής        : 5 min
• Έργο αναπνοής          : 3,0 J/l
• Πίεση εισπνοής           : 2,5 kPa*
• Πίεση εκπνοής             : 2,5 kPa*

*(2,5 kPa = 2,5 cm WS εκατοστά στήλη ύδατος)
 [1 bar = 100.000 Pa (Pascal)]

Η διαφορά μεταξύ των τεστ ρυθμιστών DIN 250 (με ισχύ μέχρι τον Ιούνιο 2014) και DIN ΕΝ 250A: 2014 (ισχύει από τον Ιούλιο του 2014 και μετά), είναι ότι στην παροχή του πρώτου σταδίου 62,5 l/min πρέπει να καλύπτει το κυρίως 2ο στάδιο, το εφεδρικό 2ο στάδιο (χταπόδι) και την χρήση του Inflator ταυτόχρονα.

Τρόπος δοκιμών

Οι δοκιμές ενός  πρότυπου γίνεται με μηχανικά μέσα σε θάλαμο, χρησιμοποιείτε ένας μηχανικός πνεύμονας (ομοίωμα) ο οποίος εσωτερικά  θερμαίνεται στους 28 °C και η υγρασία είναι άνω του 90% αγγίζοντας με αυτόν τον τρόπο πραγματικές συνθήκες.
Τα πάντα καταγράφονται σε Η/Υ. Αφού  περάσει ένα  πρότυπο  μοντέλο όλη την  διαδικασία των  δοκιμών, τότε μόνο  εκδίδεται το πιστοποιητικό και επιτρέπεται να φέρει την ένδειξη CE.
 

Συμπέρασμα: Όλοι οι ρυθμιστές που κυκλοφορούν στο εμπόριο, ανεξάρτητα από το υλικό κατασκευής, μέγεθος, μορφή και τις όποιες τεχνικές χρησιμοποιεί ο κέθε κατασκευαστής (πιστονιού ή διαφράγματος) πρέπει να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις στις προδιαγραφές   DIN EN 250A. 

Παράδειγμα 2:

Η ποιότητα του αέρα που αναπνέουμε υποβρυχίως περιγράφεται στο DIN EN 12021, κατ’ επέκταση οι κατασκευαστές των κομπρεσέρ  με τα οποία γεμίζουμε τις φιάλες μας είναι υποχρεωμένοι να προσαρμοστούν στις προδιαγραφές DIN EN 12021 με ανάλογη τεχνολογία φίλτρων, ώστε ο αέρας στις φιάλες μας να μην υπερβαίνει τα όρια κάποιων βλαβερών ουσιών:

Οξυγόνο                               : Ο2   21 ± 1 %
Μονοξείδιο του άνθρακα : CO  μέγιστη ποσότητα 15 ml/m³
Διοξείδιο του Άνθρακα     : CO2 μέγιστη ποσότητα  500 ml/m³
Υδρογονάνθρακες            : Σ Cx Hx μέγιστη ποσότητα 0,5 ml/m³
Υγρασία                                : (στην έξοδο του κομπρεσέρ) ≤ 25 mg/m3

ΟΙ παραπάνω μετρήσεις είναι οι πιο βασικές που πρέπει να έχουμε υπόψη μας, υπάρχουν μια σειρά ακόμα μετρήσεις υψηλού τεχνικού επιπέδου (τις οποίες δεν θα αναφέρω) που αφορούν περισσότερο τις εταιρείες κατασκευής αεροσυμπιεστών υψηλής πίεσης.

Παράδειγμα 3: 
Σίγουρα έχουμε ακούσει πολλές φορές σπείρωμα κλείστρου και σπείρωμα φιάλης  Μ 25Χ2mm και Ο-ring στεγανοποίησης. Οι προδιαγραφές DIN 477 Teil 6 περιγράφει πως ακριβώς είναι ο λαιμός της φιάλης και ποιες είναι οι διαστάσεις που πρέπει να έχει το Ο-ring ώστε να στεγανοποιεί σωστά στην επιθυμητή πίεση.

 Φωτογραφία: 1
  Φωτογραφία: 2











Στην φωτογραφία 1, βλέπουμε ένα κλείστρο και σχηματικά τον τρόπο στεγανοποίησης του Ο-ring.

Στην φωτογραφία 2, διακρίνουμε τους λαιμούς δυο διαφορετικών φιαλών στις οποίες ταιριάζει το ίδιο κλείστρο με σπείρωμα Μ 25Χ2 mm αλλά δέχονται διαφορετικά O-ring η κάθε μια, στις προδιαγραφές DIN 477 με κωνικό λαιμό (υποδοχή 70° μοιρών για το Ο-ring), το κλείστρο στεγανοποιεί με O-ring Ø 25 χ 2,65 mm, στο δε DIN EN 144 με ορθογώνιο λαιμό, στεγανοποιεί με O-ring Ø 25 x 3,55 mm.


Αυτά και πολλά άλλα ακόμα, οι προδιαγραφές DIN, DIN EN, ISO κ.λ.π. είναι στη "ζωή" των αυτοδυτών, μας βοηθούν να κάνουμε σωστές επιλογές και να αποφεύγουμε λάθη.

Χρήστος Ευθυμίου